‘Jeetje Lin, mooie foto’s! Wauw! Wat een vakantiegevoel moet jij hebben..’  ‘Je doet alleen maar leuke dingen!’ ‘Fantastisch!’

Klopt.. Mijn foto’s zijn niet gelogen, ik doe inderdaad leuke dingen (vandaag nog naar een prachtige vallei geweest!) en ja, dat vakantiegevoel is er ook heus regelmatig.

‘Wat een leuke baan heb je!’

Ik postte op Facebook dat ik de websitefoto’s voor het hostelwaar ik werk mag maken. Tof toch! Ik regel ook dingetjes via booking.com en zorg dat de administratie van mijn bazin er wat vrolijker bijligt (lees: niet meer overal hysterische bergen rommel, maar mooie, overzichtelijke stapeltjes en met zelfbedachte systemen die nuttig zijn. Voor wie mij als collega zijnde kent: ik hou ervan. Nee Mam, ik had het niet over mijn kledingkast). Ik vind dit superleuk om te doen en heb ook nog gevoel dat ik iets (in het Spaans!) leer en bijdraag.

En toch. Toch wil ik dat je weet dat wat je ziet, dan wel de waarheid is, maar dat het wel maar een déél van die waarheid is.

 

Wat je ondertussen niet weet, is dat..

..ik de eerste twee dagen van dat baantje PLUISJES van dekens heb afgepulkt.

En nog erger… Dat ik bloed van een matras af heb geboend.

Met. Een. Fucking.

TANDENBORSTEL.

 

(Geen grap. Ik ga stuk hahahaha!)

‘Wat een droombaan, daar in Mexico!’

Uhuh.. Absoluut 😉

Wat je ook niet weet, is dat ik vaak uren achter elkaar in autobusjes over slingerweggetjes hobbel. Misselijk en wel. Overgevend en wel. Kreupel van de reuma en wel.

Dit ook. Ik doe een paar keer per week Afrikaanse dans hier in Mexico. Echt fantastisch! Ooh wat hou ik ervan.

Maar wat jij niet weet, is dat alle andere dansers hier vloeiend en rap Spaans spreken. Veel te vloeiend en te rap. En dat ik dus gezellig mee dans, blij ben dat ik tot 8 kan tellen, maar na afloop niet mee loop te gieren van het lachen omdat ik simpelweg al niet doorhad dat er überhaupt grappen werden gemaakt.

Jammer wel. Ik ben soms ook heus best grappig. Maar niet in het Spaans.

Niet het einde van de wereld,
toch soms lichtelijk alleen voelend.
Hoort erbij.

Meestal niet in de vervelende zin van het woord hoor, trouwens. Ik merk echt dat ik het ook opzoek om alleen te zijn. Dat het me goed doet.

Heerlijk vind ik het, om eindelijk mijn boeken te lezen; om lekker op mijn bed in mijn mini ‘kamer’ (letterlijk alleen de krappe ruimte voor een bed en om net aan daarnaast te staan, zonder muren, alleen doeken, en een dun houten schotje bij wijze van deur) fotoboekjes te maken en verhalen te schrijven, vluchten en werk en landinformatie op te zoeken, of om in mijn eentje rond te banjeren door de kleurrijke straatjes van San Cristobal.

Of om gewoon he-le-maal niets te doen.

Als ik wel in gezelschap van anderen ben, verbaas ik me weleens over mijn eigen ehh, eigenaardige gedachtenkronkels. En dan vraag ik me af of dat normaal is. Ik twijfel nog over het antwoord daarop.

Want wat jij niet weet, is dat ik bij die lieve dame uit Portland vergat op te letten wat ze vertelde, omdat ik bezig was met bedenken op welke manieren ik haar snorharen zo snel mogelijk zou kunnen verwijderen. James Bond taferelen kwamen voorbij, alles.

(Oké, misschien ben ik ook niet grappig in het Nederlands. Maar ik vermaak me goed met mezelf)

Sneu wel. Ik weet het.

Wat je waarschijnlijk ook niet weet, is dat het best even gevaarlijk was hier in de regio Chiapas. Mannetjes met stokken en machetes stopten vervoer op de highways voor geld, plunderden benzine uit de benzinestations en willen op deze manier (misschien niet de meest gezellige, maar goed) laten zien dat ze niet blij zijn met de regering.

Ik voel me prima en veilig hier hoor, ik geniet van de lieve kleine mensjes om me heen (reuzin die ik ben) met hun zwarte schapenvacht-rokken en -jassen en lange (tot op de bil en daar voorbij!) vlechten met linten in het haar en cowboyhoeden op.

En toch, wat jij niet weet, is dat ik hier elke dag aangesproken word door kleine kinderen die mijn schoenen willen poetsen, of blinde opaatjes die om geld bedelen, of door moeders met kinderen die elke nacht weer op de koude straat moeten slapen.

.

Ken je dit plaatje?

Ik deel met liefde mijn bright-side-of-life foto’s met je. Ik hou ervan. Maar er is ook de donkere kant.

Wat jij niet weet, is dat ik dacht: Laten we ook benoemen dat de wereld soms juist helemaal niet-leuk is, zodat we veel beter beseffen wanneer de wereld mooi en lief en fijn en fantastisch is.

Ik weet niet hoe ik het doe, maar ik ga lekker hier. Ik grinnikte toen ik die tandenborstel in mijn handen gedrukt kreeg om schoon te maken. Ik luister aandachtig naar het Spaans en geef mezelf een onzichtbaar schouderklopje als ik woorden herken. Ik geef soms geld aan iemand die om eten vraagt, soms niet. Ik ben tevreden met mijn meest-kleine-kamertje-ooit. Ik loop met mijn laptopje over straat naar het huis van mijn bazin en doe opeens met een lach een huppeltje:

Oh. Mijn. Taco!

Jongens! Ik werk hier gewoon!

Ik ben in Mexico!

 

Ik zeg de laundry-jongen gedag die me ‘linda Linda’ noemt (mooie Linda… Hahaha bedankt voor mijn naam hè, vati und mutti), ik lunch en klets bij Mexicaan Leo die voorheen leraar Spaans was, ik zie hoe verliefde pubers stiekem zoenen in het park, ik loop over de markt waar ze poncho’s in alle kleuren van de regenboog verkopen..

Ik weet dat de wereld niet alleen maar mooi is.
En juist daarom zijn al die kleine dingetjes zo bijzonder.

Ik hoop dat jij dat ook weet.

Liefs, Tunteya