Heb je je weleens afgevraagd hoe het is om dood te gaan? Wat denk jij dat er na de dood is? Word je ergens opnieuw geboren, of is de dood het einde van alles wat ooit jij was? Wie ben ‘jij’ dan? Ben je je lichaam, of je geest? En hoe ziet je geest er uit? Is dat tastbaar, eindig, of (..zelf in te vullen..)? Waarom ben je hier op aarde?

 

 

Zoooooooooo, goeiemorgen lieve mensen! Lekker casual introotje hier, of niet dan? Het zijn vast vragen die ooit in je opkwamen of die je weleens met iemand besproken hebt, maar ik weet bijna zeker dat je net zoals ik ook dacht: ‘Ja, hoe moet ik dat nou weten’, om niet lang daarna gewoon weer in de rij voor de kassa te staan/ je essay af te maken/ je broodje met teveel kaas op te eten/ ruzie te maken met je moeder/ je neuspulk weg te schieten. Prima ook, want life goes on.

 

Maar de laatste paar weken zit het hem daar juist in voor mij: LIFE GOES ON.

 

Want in ons dagelijkse leventje zijn we eigenlijk nooit echt bezig met onze dood. We zijn ‘druk druk druk’ want dat is zoals het hoort, we zitten relaties uit die niet goed voor ons en de ander zijn, we checken ons instagram-account nog een keertje (eh, yep, guilty).

 

 

Wanneer word jij wakker?

 

 

We worden opgeslokt in alle zaken die belangrijk lijken. Vergeten we daardoor niet een beetje dat..dit leven eindig is? En dat we daardoor heel druk bezig zijn met dingen die niet bepaald bijdragen aan ons of iemands anders levensgeluk?

 

 

(een momentje voor jezelf om hierover na te denken)

 

We zijn vaak alleen bezig met de dood wanneer we een dierbare (gaan) verliezen, of als we zelf getroffen worden door iets (ziekte, ongeluk, ouderdom) waardoor we beseffen dat het leven in deze vorm eindig is.

 

Onze associatie met de dood voelt daarom vaak negatief: Het gemis aan degene die je zult missen voelt ondraaglijk, de angst voor het onbekende bekruipt je. Je weet niet waar je het zoeken moet, je vraagt je wanhopig af wat de zin van het leven is. Ik wil hierbij absoluut de pijn van het verlies van een dierbare niet ondermijnen..  Ik merk alleen dat er ook een andere kant is om de dood te bekijken en doe een voorzichtige poging deze te ontdekken.

 

Hoe kan de dood je een dieper inzicht geven over het leven, jezelf, het universum, de zin van het leven? Laat je je erdoor bevriezen en wil je er niets mee te maken hebben, of ontdooi je, berust je, en kom je tot een diepere verbinding?

 

Sterven zullen we allemaal, maar hoe leef je tot die tijd dan?

 

Een soort van spoorzoekertje, maar dan op universele schaal. Niet? (Aaron, zeg WEL)

 

Word je er niet nieuwsgierig van je eigen leven onder de loep te nemen, te ontdekken wie je bent? Waar ontleen jij je ‘ik’ aan?

 

 

Eckhart Tolle (schrijver van ‘De kracht van het Nu’, echt, ga het lezen) zegt er het volgende over:

(..) ‘Het werk wat je doet, sociale status en erkenning, kennis en opleiding, lichamelijke verschijning, speciale vermogens, relaties, geschiedenis van jezelf en van je familie, geloof en vaak ook politieke, raciale, nationalistische en andere collectieve identificaties. Maar jij bent niets van dat alles.’ (..) ‘Je weet gewoon op een dag dat het waar is. Je weet het op zijn laatst als je de dood voelt naderen. De dood betekent dat alles van je wordt afgenomen wat je niet bent. Het geheim van het leven is ‘te sterven voor je dood’, en dan tot de ontdekking te komen dat de dood niet bestaat.’

 

Te sterven voor je dood. Ah, goh, nou, dat klinkt fijn.
Maar, hey.
Als je de tijd neemt deze zin diep tot je door te laten dringen.. Wordt ie echt heel mooi en logisch:

 

Is het niet fantastisch dat je in dit leven de kans krijgt om alle ego-jasjes die je al die jaren hebt aangetrokken, een voor een te onderzoeken en van je af te schudden? Om op zoek te gaan naar wat er dan wel bestaat, wat je als Zijn omschrijft?

 

Ga je dan niet veel meer een leven leiden die je niet meer als ‘druk druk druk’ omschrijft, maar als ‘puur en eerlijk, vanuit liefde’?

Laten we kiezen voor het laatste.

 

En.. Leef jij al?

 

Laten we de dood bedanken dat ie ons eraan herinnert om echt te leven.

Liefs, Tunteya

 

 

P.S. ‘..om dan tot de ontdekking te komen dat de dood niet bestaat’, zei onze Eckhart natuurlijk ook nog. Ik vind het een mooie om verder over na te denken..