Tien maanden in het buitenland afsluiten. Een nieuwe periode in Nederland inluiden. Even stilstaan. Terugblikken. Je levenspad bekijken. Koers bepalen. Waar sta je? Wie denk je dat je bent? Is dat echt zo? Wat wil je graag leren? Wat omarm je? Wat mag je gaan omarmen? Of loslaten? Heb je een wens? Welke stappen zijn nodig om die uit te laten komen?

We bewegen ons voort als golven in de oceaan, we deinen mee, zijn woest, dan weer kalm, hebben diepe donkere krochten en zijn tegelijkertijd transparanter dan transparant. Die transparantie kan er echter alleen zijn als de modder op de bodem is gaan liggen.

2019…  Waarvan ik 7 maanden in Australië zat, en 3 in Azië. Een jaar vol met keuzes maken, met hobbels nemen, met in het diepe springen, met meer en meer luisteren naar wat mijn intuïtie me vertelt, met intense angst soms, of met volle overtuiging. Met soms een nieuw pad creërend, met soms een doodlopend pad bewandelen, of eentje die toch niet mijn juiste juiste richting op bleek. Met zoeken naar verbinding met anderen, met de natuur, met mezelf.  Met opnieuw comfortzones verlaten, liefde toelaten en toch niet durven toelaten, nieuwe werkervaringen aangaan, meer de natuur opzoeken, tijdelijk wonen op een eiland in Australië waar niets gebeurt in plaats van in een drukke stad, weer naar India gaan want dat klopte, met meer fotograferen en schrijven want alles in mij zegt ‘ creëer!’ , onderzoeken wat bij me past en wat goed voor me is.

Erkennen dat ik soms geen antwoorden heb, erkennen dat ik soms impulsief en naïef ben, erkennen dat ik soms teveel overdenk, dat ik sprongen maken doodeng vind en er eigenlijk het liefst van wegren – en dat ik soms wel spring en dan zo blij kan zijn als een kind, erkennen dat ik iemand ben die alles intens voelt en dus hoge pieken maar ook diepe dalen ervaar.

Beseffen hoe dankbaar ik ben voor mijn familie en vrienden die me vasthouden, die mijn liefdevolle spiegels zijn en die me inspireren. Hoe dankbaar ik ben voor de natuur om me heen die me herinnert aan dat alles precies is zoals het moet zijn – zonder anders te hoeven zijn, zonder jezelf te hoeven bewijzen, dat je gewoon mag groeien en bloeien en processen doormaakt die je vormen. Dat ook loslaten hierbij hoort. Beseffen dat het leven geen wedstrijd is maar een ervaring, waarin je uiteindelijk niets anders kunt en hoeft te worden dan jezelf.

Ontdekken dat het leven een grote ontdekkingsreis terug naar ONSZELF is, voelt soms te groots en te intens om het te kunnen vatten. Beseffen dat je er je hele leven lang over mag doen om te herinneren wie je bent, om terug te gaan naar je basis. Dat het de hele grap van het universum is om je soms intens shit te laten voelen zodat je daarna kunt ervaren hoe het is om géén shit te voelen, en dat dat als een rollercoaster voelt maar ook heel waardevol is. Dat het leven het leven niet zou zijn als alles alleen maar huppelend van vlinder naar regenboog zou zijn, maar dat er soms een grote innerlijke storm nodig is, dat je uiteindelijk in de storm even stil mag staan om te ervaren wat jij nou echt nodig hebt, om daarna de wind weer in de zeilen te voelen en weer de juiste koers, jouw koers, te varen.

Op dit moment sta ik even stil, daar, middenin die storm. Het is een bijzondere gewaarwording. Een beetje verdwaald voel ik me, en tegelijkertijd alsof dit precies is waar ik moet zijn.

Tien maanden in het buitenland afsluiten. Een nieuwe periode in Nederland inluiden. Even stilstaan. Terugblikken. Je levenspad bekijken. Koers bepalen. Waar sta je? Wie denk je dat je bent? Is dat echt zo? Wat wil je graag leren? Wat omarm je? Wat mag je gaan omarmen? Of loslaten? Heb je een wens? Welke stappen zijn nodig om die uit te laten komen?

Ik wens jou, de ander en mezelf toe dat je soms even stilstaat. Dat je liefdevol kijkt naar alles wat er in je gebeurt. Dat de modder die je innerlijke storm doet rondstrooien er mag zijn. En als het weer rustig op de bodem ligt, je je transparant en helder voelt, zodat je weer kunt luisteren naar het fluisteren van je hart.

Tunteya