Bijzondere ontmoetingen, prachtige natuur, lange busreizen, yoga, gekke feestjes, fijne hostels, meditatie, vrijwilligerswerk, wandelingen door (te) gekke landschappen, honden knuffelen waar mogelijk, een baan zoeken en werken, gezellige avondjes, het gebeurde allemaal en voor ik het wist was ik opeens al 4.5 maand weg uit Nederland. Voor wie het leuk vindt, hieronder een gezellig verhaaltje over hoe ik vanaf maart via Nepal, India en Singapore hier in Perth, Australië ben beland.

Nepal
Begin maart 2019 vertrok ik met mijn beste vriend Sander naar Nepal. Vijf weken lang deelden we lief en leed overal en nergens in het land. Zo zaten we onder andere in een Tibetaans Boeddhistisch klooster waar een hysterische Australische non ons lesgaf, schepten we als woeste moekes hondenpoep op in een dierenopvang, deden we dansjes met tandloze Nepalezen, vermaakten we ons in een piepend en krakend ‘Disneyland’, deden we yoga ergens in een aftands gebouwtje in Kathmandu, verdwaalde Sander op een berg waar een tijger gesignaleerd was, raakte onze safari-jeep vast in de rivier,

raakten we ontroerd bij het zien van de Himalaya (ik moet er echt terug!), verbleven we dagenlang in een sfeerloos kamertje terwijl het buiten goot van de regen en kotste Sander er gezellig wat in de rondte, kregen we poeder in ons gezicht gegooid tijdens een Holi feestje op het platteland, wisselden we gieren van het lachen af met prachtig mooie gesprekken terwijl de lokale bus met een onveilig gangetje door de bergen sjeesde, en voor ik het wist ging Sander weer naar huis (even janken geblazen was het wel) en vertrok ik naar India.

India
Daar zat ik twee dagen gezellig in een te sjiek hotel met uitzicht over Delhi met mijn Indiase vriend en Duitse vriendin die ik vorig jaar in India heb leren kennen, voordat ik mijn lieve Nederlandse vriendinnetje Michelle ophaalde van het vliegveld. Ik dompelde met met haar onder in de Indiase gekte, vol rituelen en hysterie en diepgang en yoga en meditatie en prachtige landschappen en heftige viezigheid en intense geuren en kleuren, zoals alleen India dat heeft (vuilnisbelt en koeienpoep en curry, bijzondere combinatie wel). We hebben met de slappe lach van de spanning in ons lijf geraft over de heilige Ganges rivier, we mijmerden over de zin van het leven terwijl we openbare lijkverbrandingen bijwoonden,

we raakten niet uitgepraat over de enorme tegenstellingen die we tegenkwamen onderweg, we zagen de Himalaya (als je het nog niet wist, ik ben fan) nu vanaf de Indiase kant en goten meer cola in ons lijf dan ons lief -maar wel nodig- was om alle parasietjes het zwijgen op te leggen (wat overigens niet echt lukte, we bleven beiden nog een tijd pruttelen. Naar India zonder Delhi-belly is niet mogelijk, that’s for sure). Na twee weken zei ik ook Michelle gedag (ajj, wat voelt het gek om opnieuw een stukje thuis los te laten en dan alleen verder te gaan!) en nam ik het vliegtuig naar Singapore.

Singapore
Hier kon ik bij een oud-klasgenoot logeren, echt superfijn. Remco en ik kenden elkaar eigenlijk niet heel goed, maar dat mocht de pret niet drukken. Leuke verhalen gedeeld over onze middelbare schooltijd (OMG, dat was 15 jaar geleden!), en tof om te zien hoe hij een leven heeft opgebouwd hier in Azië. Ik voelde me ook als een kind zo blij want ik kon in het grote zwembad chillen dat bij zijn appartementencomplex hoort en Remco liet me leuke eetgelegenheden zien (lees; TL licht, veel geluid, verschillende eettentjes om een rij met tafels heen en kiezen maar). Zelf ben ik nog lekker de stad in gegaan (man wat een gebouwen) en heb ik gefietst op een heeeel groen eilandje, terwijl ik heeeeel veel zweette, en voor ik het wist waren mijn drie nachten in Singapore alweer om.

Australië
Remco zwaaide me gedag en opeens zat ik met een working holiday visum op zak in het vliegtuig naar Perth, Australië. Geloof me, het doet iets met je als je dan aankomt op het vliegveld en megaposters ziet met kangoeroes en ‘G’day mate’ erop; op de een of andere manier geeft dat een soort van ‘Wauw, ik ben echt Heel Ver Van Huis’ – realisatie.

Sinds begin mei zit ik nu dus hier en ondanks dat ik  hier nog niet veel gereisd heb wat kilometers betreft, heb ik het gevoel dat ik er een berg aan nieuwe ervaringen op heb zitten. Ik woonde twee weken bij mijn Australische vriendin Kristine in, kon na 2.5 week beginnen met mijn baan in de zorg, doe yoga, en ik verhuisde naar een hostel zodat ik meer mensen zou leren kennen. Het idee was om er een weekje te blijven en dan naar een shared house te gaan. Ehh, ja. Dat liep anders dan ik had bedacht. Het is inmiddels eind juli en ik woon er nog steeds.

Hostelleven
Dit hostel heeft iets magisch. Dat ligt niet per se aan de naam (The Witch’s Hat), maar vooral aan de mensen. Wat een chille vibe is er hier en wat doe ik het daar lekker op.

Ik moest even wennen (in groepen kijk ik altijd eerst een beetje de kat uit de boom) maar vond al snel mijn plek. Van avondjes samen koken tot met 14 man een Airbnb huren om met zijn allen walvissen te kunnen spotten, van spelletjes tot uitgaan, van natuurparken bezoeken tot minigolfen, van biertjes drinken en veel lol tot diepe gesprekken tot nog dieper in de nacht.

Mijn Mates Hier
Er zijn teveel leukerds om op te noemen, maar zomaar een greep van gezelligerds die mijn hart hebben gestolen zijn deze: Jay uit Nieuw-Zeeland (de meest relaxte gozer ever, en elke week gaan we Indiaas uiteten), Audrey uit Frankrijk (echt een lieverd met wie ik altijd chill of op pad ga), Harry uit China (een tikkeltje wereldvreemd , grappig en naïef, waardoor iedereen hem als klein broertje beschouwt), Tim uit België (stopt nooit met praten, zorgt graag en maakt muziek, discussieert lekker en is lief), Josh uit Wales (die me het hardst kan laten lachen om foute vegan-grappen en met wie ik altijd knuffel), Dimitri uit Frankrijk (die als een klein ondeugend jongetje met twinkeloogjes de wereld in kijkt en die elk gesprek draait naar grapjes over seks), Soffy uit Italië (mijn roommate met een genieten accent die ik bijna nooit spreek omdat we elkaar qua werktijden steeds afwisselen, maar we waarderen elkaar enorm),

Dave uit Australië (supergoeie gast met wie ik fijn kan chillen en lachen, waar ik mee ‘op avontuur ga’ in de natuur en met wie ik heerlijke discussies kan hebben), Ele uit Italië (fantastisch hoe vol passie zij is, in alles), Michael uit Duitsland (de beste kok van het hostel denk ik, staat altijd voor je klaar en hij heeft een geweldige lach), Kristen uit Canada (die ook van yoga houdt en graag knuffelt), Ross uit Nieuw-Zeeland (die ik niet versta zo’n dik kiwi-accent heeft hij, maar die altijd lacht en goeie vibes mee brengt) en oooooh er zijn er nog zoveel meer! En er zijn ook al een aantal leukerds weg gegaan, want tja, het blijft een hostel.


The Witch’s Hat
The Witch’s Hat voelt voor mij als een bubbel waar je bijna niet meer uit wilt. Het lijkt gewoon een grote familie, met mensen tussen de 25 en 35 die allemaal heel verschillend zijn maar ook veel overeenkomsten hebben: die hier willen reizen of werk zoeken, die het fijn vinden om te connecten met mensen van over de hele wereld, die anderen welkom heten en voor elkaar zorgen. Heerlijk! Ook zie ik Kristine af en toe nog, heb ik aan Alice uit Frankrijk een fijn vriendinnetje buiten het hostel, en ontmoet ik hier en daar leuke mensen op meditatiebijeenkomsten/ecstatic dance feestjes. Goeie vibes!

What’s Next
Maar goed, mijn leven hier in Perth ontvouwt zich verder en de reiskriebels kriebelen steeds harder, en mijn werk in de zorg (echt verzorging in plaats van begeleiding zoals ik in Nederland altijd deed) is niet helemaal mijn ding (hoewel ik wel veel leer). Ik heb besloten nog tot begin september in Perth te blijven en dan via de westkust naar het noorden te reizen. Dat betekent dus nog 1.5 maand werken en lekker onder blijven dompelen in de bijzondere sfeer hier in het hostel. Het hoe en wat weet ik nog niet voor september, maar daar gaat vast een plannetje voor ontstaan de komende tijd. Wie weet kan ik dan ergens in het noorden of oosten van Australië weer een andere tijdelijke baan vinden, om daarna weer verder rond te trekken? We gaan het zien.

Ik geniet er in ieder geval heel erg van om hier te zijn! Mijn hart doet echt een dansje, het voelt goed om weer on the road te zijn. Het betekent niet dat ik non-stop alleen maar blij ben, maar ik leef mijn waarheid en dat geeft me een enorm rijk gevoel.

Superleuk om af en toe contact met alle leuke mensen in Nederland te hebben, daar geniet ik enorm van! 🙂 Have a good day mate!

Liefs, Linda