Afgelopen week zag ik op Instagram een foto voorbij komen van een heel mooi landschap met een meer en wolken tot in de bergen, en diegene had er ‘home’ onder geschreven. Thuis. Niets meer en niets minder, gewoon, thuis.

Het ontroerde me. Een huis. Een thuis. Je ergens thuis voelen..  Wat betekent dat?

Is dat waar je geboren bent? Is het je huis, met balkon of tuin? Het eten dat je kent? Is de wereld je thuis? Is het het hebben van geliefden om je heen, familie, je vrienden? Of is het een gevoel, een gevoel van geborgenheid en gezelligheid, van veiligheid en liefde, je vrij voelen, van helemaal jezelf kunnen zijn?

Wat betekent ‘thuis’ voor mij?

Ik hou ervan om de molens in de polders te zien, langs de grachten te lopen, en om aan de oranjefeestjes in te smalle Amsterdamse straatjes met foute muziek mee te doen. Ik geniet als ik mijn ouders hoor gieren van het lachen om grapjes die alleen zij grappig vinden. Ik word intens blij als ik met chocola en een dekentje en een kop thee met mijn besties op de bank zit terwijl we kletsen over de liefde, het leven, het universum, de vreemde buurvrouw. Ik glimlach als ik de groetjes krijg van de Bruna-man in het winkelcentrum om de hoek in het o zo exotische Hoofddorp. Ik vind het fijn om de Nederlandse nuchterheid om me heen te hebben, of om op de fiets naar het strand te gaan, of om door de bossen te lopen en het herfst te zien worden. Ja. Dat is voor mij zeker wel een gevoel van thuis komen.

Maar hoe mooi is het als ‘je thuis voelen’ niet stopt bij een landsgrens?

Als je het ook kunt ervaren met nieuwe mensen die je ontmoet, die ontpoppen tot een diepe waardering voor dat ene moment, of tot nieuwe ware vrienden voor het leven? Waar je mee lacht tot je schor bent en je in je broek piest (ehh, ja, dit is gebeurd), waar je mee knuffelt tot je hart uiteenbarst, waar je mee danst alsof morgen niet bestaaahaaahaaaaat (ik voel een flashback naar meebleren ergens in een foute Amsterdamse kroeg, maar refereerde eigenlijk gewoon naar het afgelopen weekend hier in Perth). Hoe mooi is het als je tranen in je ogen krijgt door het zijn in de natuur, met allemaal gekke vogels en bomen waarvan je niet wist dat ze bestonden, of als je de zon ziet opkomen met tig verschillende kleuren, of als er pup kwispelend op je afrent om met je te knuffelen (voor wie het nog niet wist; lichtelijke obsessie hier), of als je muziek hoort die je blij maakt? Als je kleine zwaantjes ziet zwemmen, of als de wind door je haar waait?

Ik vroeg het aan wat mensen hier om me heen. Wat betekent je thuis voelen voor jou?

De antwoorden varieerden van ‘thuis is waar je BH uit kan’   tot ‘waar je je scheten niet in hoeft te houden’  tot meer serieuze antwoorden zoals een plek waar je tot rust komt, waar je je veilig en comfortabel voelt, waar je fijne herinneringen hebt. ‘Het maakt niet uit waar je bent, thuis is geen plaats, maar een gevoel van jezelf kunnen zijn, een gevoel waar je een bent met alles om je heen’.

Als thuis geen thuis meer is

Vandaag zie ik een Facebookbericht voorbij komen over een gezin dat hun land moet ontvluchten, omdat ze hun leven niet zeker zijn. Beroving, verkrachting, mishandeling. Met een rubberboot trotseren ze de open zee, op zoek naar een veiliger onderkomen. Niet iedereen overleeft het. Gezinnen worden verscheurd, geliefden gescheiden, trauma is overal. Er is geen huis, en al helemaal geen thuis-gevoel. Mensen ervaren intense angst, diepe rouw, voelen zich ontheemd. Mensen vluchten naar een stuk land waar geen oorlog en verderf heerst. Mensen worden daar niet welkom geheten omdat ze vreemdelingen zijn. Mijn hart huilt.

Ik scroll verder. Ik zie berichten over hoe het Amazonegebied, ofwel de longen van onze aarde, in brand staat. Dieren, bomen, alles wordt vernield. Er is een grote vraag naar meer vlees en zuivel, en dus moet er meer gekapt en verbrand worden om dat te kunnen bewerkstelligen. Mijn hart huilt. Een huis. Een thuis. Je ergens thuis voelen..  Wat betekent dat?

Hoe kunnen we ons stukje ‘thuis’ gevoel met hen delen die het kwijt zijn geraakt?

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat iedereen een veilige basis heeft, genieten van een kop thee zonder bang te zijn dat er iemand het huis binnen valt? Hoe kunnen we het stukje thuis wat wij zelf ervaren, delen met de ander? Hoe kunnen we samen zorgen voor een wereld waar we verder kijken dan ons eigen bord, onze eigen schutting? Hoe mooi is het als ‘je thuis voelen’ niet stopt bij een landsgrens?

Als je de wereld ziet als het huis van alles en iedereen wat leeft, dan doe je de deur niet op slot.

Als je de wereld ziet als het huis van alles en iedereen wat leeft, dan zet je je eigen huis niet in brand om meer eten te produceren dan nodig is. Dan zeg je niet tegen je broeder of zuster die in nood is, ga terug naar je eigen huis. Want de wereld IS ons thuis. Van jou, van mij, van ons. Van alles en iedereen dat ademt en leeft.

Voor degene die ook voelt dat we samen beter voor de wereld kunnen zorgen maar niet zo goed weet waar te beginnen; neem kleine stapjes. Ga naar buiten. Zeg hallo tegen je onbekende buur. Doe iets voor een ander zonder er iets voor terug te hoeven. Lach zo vaak je kunt. Kies een keer voor groente wat niet in plastic verpakt is. Koop alleen spullen die je echt nodig hebt. Neurie zachtjes een liedje terwijl je door het bos loopt. Open je hart als je kalfjes bij mama koe ziet drinken. Help die onbekende oude man met zijn boodschappen. Geniet van die bloem die bloeit.

Geef geld aan iemand die het harder nodig heeft dan jij. Maak een praatje met die mevrouw die wat chagrijnig kijkt. Knuffel je geliefden en zeg ze hoeveel ze voor je betekenen. Geef een complimentje aan een onbekende. Verwonder je over hoe alles met elkaar in verbinding staat. Bedenk hoe bijzonder het is en hoe dankbaar we mogen zijn dat we op deze planeet, de Aarde, rondlopen. Voel je thuis, en deel het gevoel.

Lieve Wereld, dankjewel dat je ons thuis bent. Ik hoor je roep om met elkaar voor elkaar en voor ons thuis, voor jou, te zorgen. Ik schrijf dit verhaal zodat er hopelijk meer mensen naar je luisteren.

Liefs, Tunteya

Een landsgrens is een verzonnen lijn. Mijn vriendinnetje-van-vroeger Anne-Fay schreef er een prachtig nummer over die ik graag met je wil delen. Imaginary Lines. Kippenvel.