‘Wat laat jouw hart sneller kloppen?’ Mijn Nederlandse reisvriendinnetje Jennifer die ik in 2012 in Ghana ontmoette, vulde mijn hart met vuur toen ze me deze vraag voorlegde.  Ik begreep:

 

Dit soort vragen moet je jezelf stellen om te bepalen of je nog wel de juiste koers vaart in je leven. En soms heb je iets of iemand nodig die je deze vraag voorspiegelt, als je zelf even vergeet waar het eigenlijk allemaal om draait.

 

En dat ‘iets’ is op dit moment voor mij.. India.

 

India, India. Wat doe je met me? Wat laat je me allemaal zien? Wat gebeurt er met me?

 

Incredible India..

 

India stond al tijden op mijn verlanglijstje om te bezoeken, maar het bleef altijd bij ‘ooit’. Stiekem kreeg ik een angstkriebel in mijn buik als ik me voorstelde om er echt te zijn. Want wat voor verhalen had ik gehoord die mijn beeld vormden? Onderdrukking, kastensystemen, enge mannen, denkwijzen die me afschrikten, armoede, viezigheid, extreme drukte. Meh, nee, ik stond niet vooraan om zo’n land op te zoeken. Ja, ooit.. Ooit als ik er klaar voor was.

 

 

Of je ooit ‘klaar’ kunt zijn om naar India te komen weet ik niet, maar wat ik wel wist is dat ondanks de angstkriebel ik er een nieuwe kriebel bij kreeg die me over de streep hielp om toch dat vliegtuig in de stappen. Die kriebel heet nieuwsgierigheid:

 

De overtuiging dat een land met 1,35 miljard mensen heus niet alleen maar lelijk en vies en eng en slecht kan zijn, groeide. En dat mijn Engelse reisvriendinnetje Sam, waar ik 2 jaar geleden een aantal weken mee rondhobbelde door Zuid-Oost Azië, me tijdens mijn reis door Midden Amerika vroeg vroeg om samen te ontdekken wat India te bieden heeft… liet mijn hart sneller kloppen. Ik wist: JA! Nu is het tijd om te gaan.

 

En hier ben ik dan. In India. Het raakt mijn hart en het vliegt me soms naar mijn strot. Ja, er is overal armoede te zien, de viezigheid (stank ook!) en drukte zijn intens. Hier en daar zijn sommige mensen opdringerig. De cijfers over huiselijk geweld liegen er niet om en het verschil tussen arm en rijk is enorm. Maar WOW, wat ben ik tegelijkertijd in een sprookje beland en wat vind ik de mensen fantastisch.

 

Samir, een van de vele Mooie Mensen die ik in India tegen ben gekomen.

 

Ik ga van paleis naar marktjes naar fort naar woestijn naar overvolle bus of trein. Ik denk minstens 8 keer per tuktukrit dat dit mijn laatste keer is geweest, ik verbaas me over hoeveel kleuren tulband er bestaan, ik giechel met kinderen/pubers/volwassen mannen mee als ze (9 van de 10 x) netjes en verlegen vragen of ik met ze op de foto wil. Het is dat het geen sport betreft, maar anders zou ik het kampioenschap lachen-voor-de-selfie absoluut winnen. Spierpijn in mijn wangen heb ik in ieder geval zeker.

 

Selfie, yes please ma’am?

 

Ik sta met open mond te kijken hoe er overal joekels van koeien in kleine straatjes op plastic staan te kauwen, ik moet regelmatig mijn best doen om niet te kokhalzen als de mix van vuilnisbelt/hitte/curry/stront/kameel mijn neusgaten binnendringt. Ik heb met Sam de term ‘cock-knocker’ bedacht voor alle piemels (maar ook vrouwenbillen en bezwete buiken) die je tegen je schouder voorbij voelt duwen in overvolle bussen.

 

Ik zie mensen uit de deuropening van rijdende treinen plassen en de drollen drijven voorbij in de geultjes langs de straten. Ik verbaas me over al het geluid dat non-stop aanhoudt (toeters, hard geroep bij wijze van praten, bollywood/hare krishna/plingelmuziek die overal uit schelle speakers schalt), word soms moe van de bloedhitte en mijn daarbij horende zweetharses, ik heb met vlagen moeite met het gebrek aan privacy. Selfies, starende mensen, geplak en geduw. Zelfs de vliegen gaan gerust met zijn zessen tegelijk op mijn hoofd zitten. AAAHH! Wat is het hier anders!

 

 

En dan kijk ik om me heen en zie dat het de mensen hier allemaal niet eens op lijkt te vallen. Die man daar leest chill zijn krantje terwijl er vier koeien op zijn stoepje staan te schijten, die jongen hier knielt rustig midden op de ooooerdrukke rotonde om zich door een mannetje die op een kartonnetje zit, te laten scheren (!). De een prevelt gebedjes en zwaait zen rond met wierookstokjes terwijl de persoon naast hem blèrt dat ie graag je schoenen wil poetsen.

Privacy? Alleen zijn? Rust? Wat is dat?

Wat ik van India leer is om mijn eigen gevoel onder de loep te nemen, mijn gedrag zo nodig te veranderen, met respect naar iedereen om me heen te kijken, en  vooral…

 

Om dankbaar te zijn.

 

Rust te creëren in mezelf, ook als mijn omgeving hysterisch is.

 

En oooh, ook al weet ik niet of de drukte ooit went: Wat ben ik blij dat ik hier ben. Dat ik in de woestijn heb mogen slapen, kamelen heb mogen zien eten (check dit filmpje op mijn instagram, ik blijf er stuk om gaan), dat ik mensen hun bijzondere geloofsrituelen mag zien uitvoeren. Dat ik nu in de groene bergen mag zijn en dat ik mag dansen terwijl de regen op het houten dak tikt. Dat ik mag ervaren hoe geweldig mooi de mensen hier zijn, in plaats van alleen de enge verhalen te horen die ik van buitenaf kende. Ik heb hier prachtige gesprekken met personen die zo je ziel in te lijken kunnen kijken. Ik voel liefde, ik voel inspiratie. Eenheid in diversiteit.

 

India, wat ben je mooi!

 

Ik ervaar intens geluk bij het zien van een volle maan of een oprechte glimlach  van een vreemde.

 

Ik leer van wat niet gaat zoals verwacht. Wat heb ik een ideeën, een inspiratie, een levenslust in me opborrelen, gewoon door hier te zijn. Ik voel wat goed voor me is, welke kant ik op wil (en dan niet alleen qua letterlijke bestemming in India, maar in mijn leven). Wat klopt mijn hart snel door dit land!

 

 

En jij.. Wat laat jouw hart sneller kloppen? Vaar jij nog de juiste koers in je leven? Wat helpt je om het leven van jezelf en anderen mooier te maken? Het hoeft niet  per se iets groots te zijn. Maar maak keuzes die goed voelen. Laat los hoe het ‘hoort’. Alles is relatief. Alles is mogelijk. LEEF.

Happiness is.. Sharing your smile. Try it, it’s free!

 

Volg je hart, want dat klopt.

 

Liefs, Tunteya